شاخص احساس فساد (به انگلیسی: Corruptions Perception Index و یا مختصرا CPI) نوعی مقیاس سنجش است که نمایانگر دیدگاه صاحبان بین المللی تجارت و سرمایه گذاری در رابطه با فساد مالی در سیستم دولتی کشورهای مختلف می‌باشد.[۱] به عبارت دیگر این معیار، شاخصی است که رتبه فساد در بخش عمومی یک کشور را در میان سایر کشورهای جهان نشان می‌دهد.[۲]

بر طبق این مقیاس، برترین کشورها که دارای کمترین فساد مالی در میان دولتمردان خود هستند در این مقیاس دارای نمره ۱۰، و کشورهای با بیشترین فساد مالی در بینابین سیستم دولتی خود دارای نمره صفر می‌باشند.[۳]

این شاخص که هر ساله منتشر می‌گردد، بتوسط معیارهای تعیین شده سازمان جهانی Transparency International و دانشگاه پاساو در آلمان (Universität Passau) محاسبه می‌گردد.[۴][۵][۶]

سازمان بین‌المللی شفاف سازی در ۱۸۰ کشور جهان دفتر داشته و گزارش‌های سالانه خود را بر پایه معیارهایی از جمله بررسی مدیریت دولتی در کشورها، شرایط دسترسی شهروندان به خدمات عمومی، ساختار حقوقی و قضایی حاکم در کشورها و موقعیت بخش خصوصی تهیه می‌کند.[۷] مدیر اجرایی سازمان بین‌المللی شفاف سازی اعتقاد دارد:[۸]

« این تنها دولت نیست که مسئول کاهش فساد است. مجلس، نهادهای مدنی، صاحبان مشاغل، رسانه‌ها و حتی شهروندان عادی نیز در کاهش فساد مسئول هستند. از آنجا که فساد برای همه نامطلوب است، مبارزه با آن نیز یک مسئولیت مشترک است.  »

طی سال‌های گذشته، رتبه کشور ایران ده‌ها پله سقوط کرده و شاخص این کشور که در سال آغاز ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد برابر ۲/۹ بود در سال ۲۰۰۹ میلادی به ۱/۸ رسید. بر اساس همین آمار، تنها ده کشور جهان در سال ۲۰۰۹ شاخص فسادی بدتر از ایران داشته‌اند.[۹][۱۰][۱۱]