آب های عمیق

گامهای محکم و بلند رییس جمهور مرسی به سوی یک نظام مدنی و مردم سالار در مصر ، باعث شور و نشاط و امید مردم مصر گردید و حتی رقبا و مخالفان مرسی ، زبان به تحسین و تایید او گشودند

مرسی بالاخره موفق شد در اولین ماه تصدی پست ریاست جمهوری مقامات عالی رتبه شورای نظامی مصر که از زمان حسنی مبارک همچنان زمام امور مصر را در دست داشتند بر کنار کند .

اقدامی که به نظر نمی امد به شکل آرام و مدنی و بدون هزینه های اجتماعی  - سیاسی ، شدنی باشد . اما در کمال شگفتی و ناباوری تحلیلگران داخلی و خارجی  این اتفاق مهم به وقوع پیوست  . اتفاقی که مردم انقلابی مصر ان را انقلاب دوم می خوانند و به واسطه ان در خیابانهای قاهره  ومیدان التحریر و دیگر شهر ها به جشن و شادمانی پرداختند   تا انجا که روزنامه الاهرام الیومی در بخش مشاهدات سیاسی خود مینویسد این اقدام شجاعانه تایید و تحسین رهبران احزاب بزرگ مصر  را به دنبال داشته است

مسيرات حاشدة للإسلاميين بالمحافظات تأييدا للتغيير

قادت أحزاب الحرية والعدالة والنور والبناء والتنمية وحركة‏6‏ ابريل وعدد من القوي والحركات السياسية مسيرات حاشدة في مختلف المحافظات تأييدا لقرارات الرئيس محمد مرسي رئيس الجمهورية الخاصة بإلغاء الإعلان الدستوري المكمل.  ( الاهرام الیومی )

سوال مهمی که در این جا طرح میشود این است که آیا مرسی این کار را فقط به اتکائ مردمی که به او رای داده اند و حاضرند پای ثمردهی انقلاب خود بایستند و بر اساس تصمیم و شجاعت شخصی خود انجام داد ؟ 

 و یا اینکه قدرتهای بزرگ جهانی نیز  از قبل برای انجام این کاربزرگ به او چراغ سبز نشان داده اند ؟

 البته حمایت و حضور و جانفشانی مردم مصر ، قدرت و شجاعتی قابل وصف به رییس جمهور مرسی داد ه است اما شاید راز و رمز دیگر نیز در کار باشد . از قرائن میتوان حدس زد دیدار چندی پیش مرسی با خانم هیلاری کلیتون وزیر امور خارجه امریکا و دیگر مقامات امریکایی و ناتو و جلب  موافقت انان برای واگذاری کامل قدرت به رییس جمهور و مردم مصر ، تسهیل کننده این اتفاق بوده است و این مهم حکایت از آن دارد که نقشه قدرتهای بزرگ در منطقه و خاورمیانه آینده از مسیر ساختارهای میلیتاریستی نمی گذرد . به نظر میرسد تغییر مبنی بر خیزشهای مدنی و در چهار چوب ظواهر مردم سالارانه ، راهبرد جدید امنیتی برای آینده منطقه باشد و این یک چرخش بزرگ در استراتژی امریکا و همپیمانان آمریکاست . که شاید تنها بخش کوچکی از سیاست تغییری باشد که باراک اوباما در شعارهای انتخاباتی خود مرتبا تکرار می کرد !!

مصر در میان جهان عرب به لحاظ تاریخی و فرهنگی اهمیتی فراوان دارد و به نوعی الگویی پیشرو محسوب میشده است و از نظر موقعیت ژئوپولوتیکی نیز میانه سه قاره آسیا و افریقا و اروپا قرار گرفته است و به نحوی کلید محوری منطقه محسوب میشود . ( تسلط بر اب راه سوئز و همسایگی با اسراییل  ) با این فرض میتوان حدس زد که با این کار یک پیام روشن و آشکار به دیگر رهبران سنتی و قدرتمند منطقه و جهان عرب داده شده است و ان اینکه تغییرات با قدرت و جدیت ادامه دارد و هیچ راهی برای برگشت به گذشته و نظامهای کاریزماتیک و سنتی و میلیتارستی نیست . جهان عرب باید بداند که تنها در تفویض قدرت به مردم و رعایت روشهای مدنی و مردم سالارانه میتواند به حیات خود ادامه دهد و از اهنگ تغییرات جهانی بهرمند شود . رهبرانی که این ضرورت را در نیابند به سرنوشت حسنی مبارک - علی عبدالله صالح - زین العابدین بن علی - معمر قذافی دچار خواهند و حتی اگر بخواهند با توسل به ارتشهای مجهز و نیرومند خود ، باز مانده نظام سنتی خود را حفظ کنند در بهترین شرایط ، وضعیت طنطاوی و شورای نظامی مصر را خواهند داشت که انها نیز دوره انتقالی کوتاهی داشتند .

اکنون آقای بشار اسد که نیمه امیدی به شورای نظامی مصر داشت تا نگذارد قدرت به دست مردم مصر بیافتد بیش از همه پشت خود را خالی خواهد دید . او باید بفهمد که جریان توفنده تغییرات برگشت ناپذیر است . نه تنها ملت بی پشت و پناه سوریه ، دست از مقاومت و تلاش بر ای رهایی بر نمیدارد بلکه نظامات جدید جهانی وطرح خاورمیانه جدید نیز ، سوت پایان را برای بشار اسد و حزب بعث  او به صدا در اورده است .........

در این میان کف زدنها و تشویق کردنهای روسیه و چین و دلداری های مقامات ایران هم جز طولانی کردن و خونین کردن این بازی به پایان رسیده حاصلی نخواهد داشت . امید انکه بشار اسد در سوریه و دیگر خودکامگان جهان عرب و منطقه از این رخداد درس گرفته و هر چه زودتر تسلیم اراده ملتهای خود شوند .